Zawód pisarza w średniowieczu

W średniowieczu wielkim poważaniem cieszył się zawód pisarza. Większość ludzi nie umiała wtedy pisać ani czytać, dlatego wytworzył się specjalna grupa ludzi, która umożliwiała im uzyskanie potrzebnych dokumentów. Pisarzami często byli studenci, którzy za niewielką opłatę wypełniali stosowne druki. Na każdym dworze musiał znajdować się przynajmniej jeden taki urzędnik. Świadczyło to nie nie tylko o zamożności takiego władcy, ale również o mądrości i zapobiegliwości. Rzadko który możnowładca potrafił czytać, zazwyczaj większość czasu spędzał na walce lub uciechach życia doczesnego. Często tę umiejętność posiadały kobiety, które miały znacznie więcej czasu i zainteresowania nauką, choć niektórzy uważali, że czytanie nie przystoi białogłowie, ponieważ nie powinna ona być zbyt mądra, zwłaszcza mądrzejsza od swego męża. Niektórych pisarzy ciągnęło w świat, dlatego podróżowali z miejsca na miejsce, świadcząc w każdym zakątku świata swoje usługi. Zawodowymi kopistami byli klerycy zamieszkali w zakonach, którzy przepisywali święte księgi. Ich kopie były prawdziwymi dziełami sztuki. Posiadają one ślady indywidualności swoich twórców-kopistów. Przede wszystkim piękne ryciny i zdobienia świadczą bezwarunkowo o wielkim talencie. O indywidualnościach mówią także błędy, które powstały w trakcie kopiowania – część tych świadomych zamalowywano rysunkami, starano się stworzyć oryginalne litery, a czasem zostawiano jako kleksy. Błędy nieświadome wiążą się z zastosowaniem słów będących w ówczesnej łacinie lub powielaniem błędów związanych z poprzednim kopistą, od którego dzieło było przepisywane. Dzięki temu można ustalić wiele szczegółów z zamkniętego dla nas świata średnich wieków.

Menu